Русский
English
Español
العربية
Հայերեն
Azərbaycan
简体中文
Français
Deutsch
हिन्दी
Indonesia
Italiano
日本語
한국어
فارسی
Polski
Português
Türkçe
// Kuchnia rosyjska
Szaszłyk
Szaszłyk to mięso nabite na szpikulec i upieczone na węglach. Pierwotnie tym słowem nazywano baraninę, dziś przyrządza się tak samo wieprzowinę, drób, rybę i warzywa. Mięso marynuje się w kwaśnej bazie, na przykład w occie, suchym winie lub soku, z cebulą i przyprawami, dzięki czemu gotowe danie jest soczyste i aromatyczne. Szaszłyk podaje się na gorąco, zwykle z zielenią, warzywami i sosami, a w tradycji kaukaskiej dodaje się do niego lawasz.
Dobry szaszłyk określa nie zestaw przypraw, lecz cierpliwość przy węglach, które muszą się wypalić do równomiernego żaru.
// Składniki
- Baranina
- Wieprzowina
- Kurczak
- Cebula
- Ocet
- Czarny pieprz
- Zieleń
// Rys historyczny
Nazwa weszła do języka rosyjskiego z języków tureckich: słowo «szisz» oznacza rożen. Wiąże się je z krymskotatarskim «szyszlyk». W XVIII wieku słowo to było już obecne w rosyjskiej mowie. Słowo «szampur» przyszło przez język ormiański lub gruziński od syryjskiego «šаррūδā» (pika). W XVI wieku na Rusi znane było mięso pieczone na rożnie: całe tusze ptactwa i zwierzyny piekło się na wertelu, jednak takie danie było dostępne tylko dla zamożnych.
Według jednej z wersji sposób pieczenia mięsa na otwartym ogniu jest bardzo dawny, a koczownicze ludy Bliskiego Wschodu i Kaukazu mogły wykorzystywać takie mięso także w obrzędach pogańskich. W XIX wieku szaszłyk spopularyzował się w Rosji dzięki Kaukazowi i Krymowi, a w moskiewskich zajazdach zaczęto podawać go jako miejski przysmak. W czasach sowieckich szaszłyk stał się częścią wypoczynku na łonie natury i biesiad na działkach. Danie wiąże się także z majowymi świętami i sezonem na świeżym powietrzu. Często uważa się je za symbol gościnności i wspólnego gotowania, gdy przy węglach zbiera się towarzystwo.
