Русский
English
Español
العربية
Հայերեն
Azərbaycan
简体中文
Français
Deutsch
हिन्दी
Indonesia
Italiano
日本語
한국어
فارسی
Polski
Português
Türkçe
// Kuchnia ormiańska
Kczucz
Kczucz to ormiańskie danie z mięsa i warzyw, przygotowywane w glinianym garnku o tej samej nazwie. Baranina powoli dusi się razem z ziemniakami, bakłażanem, papryką, cebulą i pomidorami, a warzywa wchłaniają sok mięsa i stają się bardzo miękkie. W wersji sewańskiej zamiast mięsa używa się pstrąga, który się marynuje i zapieka w glinianym naczyniu. Danie podaje się prosto w garnku, a w przepisie często dodaje się zieleninę, czosnek i chili.
Smak wychodzi taki, jaki bywa u potrawy, której nikt się nie spieszył.
// Składniki
- Baranina
- Bakłażan
- Ziemniaki
- Papryka
- Cebula
- Pomidor
- Zieleniny
// Rys historyczny
Kuchnia ormiańska nadaje nazwy naczyniom, w których przygotowuje się potrawy: putuk, kczucz i tapak to zarówno rodzaje glinianych naczyń, jak i nazwy zup i dań głównych gotowanych w nich. Wraz z tonirami i glinianymi naczyniami ta tradycja kulinarna sięga czasów starożytnych: przodkowie dzisiejszych Ormian żyli na Wyżynie Ormiańskiej i zajmowali się hodowlą bydła, a ryby, w tym pstrąg, były częścią ich diety. Tradycyjny rybny kczucz przygotowuje się w glinianym naczyniu z cebulą, pomidorami, papryką, przyprawami i winem.
W regionie Sewanu kczucz to przede wszystkim pstrąg. Rybę marynuje się i zapieka w glinianym garnuszku; kształt naczynia, glazura i czas marynowania wpływają na soczystość i smak. To danie uchodzi tu za pierwsze, od którego warto zacząć poznawanie kuchni sewańskiej. Kczucz przygotowuje się powoli: proces jest zwykle pracochłonny, a składniki układa się i dodaje po kolei. Kczucz z baraniny dusi się w piekarniku około półtorej godziny i na tym polega jego główna cecha: cierpliwie czekać, aż mięso i warzywa zmiękną.
