
// Kuchnia azerbejdżańska
Kelle-pače
Kelle-pače to gęsta, esencjonalna zupa z baraniej głowy i nóżek, którą gotuje się długimi godzinami, zwykle od pięciu do dziesięciu, aż mięso i kości oddadzą bulionowi całą swoją moc. Podaje się ją gorącą, osobno oferując tłuczony czosnek, ocet i sól, które każdy dodaje według własnego smaku. Smak jest bogaty i mięsny, a struktura bulionu niemal galaretowata, dzięki czemu zupa jest sycąca i rozgrzewająca.
Tej potrawy nie należy się spieszyć: cierpliwość, z jaką się ją gotuje, przechodzi razem z przepisem.
// Składniki
- Barania głowa
- Baranie nóżki
- Czosnek
- Cebula
- Ocet winny
- Ciecierzyca
- Liść laurowy
// Rys historyczny
Nazwa dania oznacza po turecku «głowa — nogi» i wprost odzwierciedla jego skład. Danie uchodzi za starożytne, a jego historia liczy tysiąclecia. Osmanowie rozpowszechnili je szeroko, m.in. na Bałkanach, a także na Kaukazie i w Iranie, gdzie powstały jego lokalne warianty. W Azerbejdżanie nazywa się je też hash i baş-ayak.
W Azerbejdżanie i na Kaukazie zupę je się zwykle wcześnie rano, zwłaszcza zimą, gdy pomaga się ogrzać i daje siły na cały dzień. Dawniej, kiedy paliło się węglem i drewnem, gotowanie zaczynano w nocy, więc przygotowanie potrawy stawało się domowym rytuałem, dla którego wstawano wcześniej. W Iranie w noc 27. dnia Ramadanu je się kelle-pače, wypowiadając przy tym przekleństwo na głowę zabójcy Alego ibn Abu Taliba.























