Szurpa

// Składniki

• Baranina
• Ziemniaki
• Marchew
• Cebula
• Pomidory
• Słodka papryka
• Ciecierzyca
• Kminek
• Zioła

// Rys historyczny

Nazwa pochodzi od arabskiego słowa „šūrba”, oznaczającego „zupę” lub „bulion”. Danie rozprzestrzeniło się na muzułmańskim Wschodzie i u sąsiednich narodów, gdzie w różnych miejscach nazywa się je inaczej: sorpo, szulium, czorba. Pochodzenie dania wiąże się z arabsko-perską tradycją kulinarną, a według jednej z wersji koczownicy tureccy przystosowali je do gotowania w kazanie dla dużej rodziny lub wspólnoty. Szurpa uchodzi za wygodne jedzenie na długie wędrówki: jest sycąca i dobrze się przechowuje. Historyk kuchni Anton Prokofiew nazywa ją najstarszą zupą narodów tureckich, spotykaną od Ałtaju po Mołdawię. W Azji Środkowej podstawą jest smażenie mięsa z cebulą przed zalaniem wodą i duszenie przez około dwie godziny.

W różnych regionach szurpa się różni: w Turkmenistanie gotuje się ją z rybą, w Mołdawii na kwasie. Wspólne pozostaje znaczenie gościnności: danie podaje się gościom jako znak troski i jedności przy stole. Wersja uzbecka wyróżnia się obfitością kolendry i kminku. W czasach sowieckich uzbeccy kucharze upowszechnili szurpę wśród szerokiej publiczności za pośrednictwem stołówek i domowych obiadów. Spotykano też wariant z wołowiną i koncentratem pomidorowym.