
// Kuchnia osetyjska
Uałibach
Uałibach to osetyjski placek z serem, jeden z najstarszych i najbardziej szanowanych w tamtejszej kuchni. Ciasto jest cienkie, ale nadzienia jest dużo: głównym bohaterem jest osetyjski ser, zwarty i lekko słonawy, o kwaśnomlecznym posmaku. Po podgrzaniu ser staje się miękki i ciągnący. Placek podaje się na gorąco, posmarowany na wierzchu masłem. Zajmuje szczególne miejsce przy świątecznym stole i wśród wypieków obrzędowych.
Uałibach to placek z osetyjskim serem, a wszystkie pozostałe, z najrozmaitszymi nadzieniami, podaje się osobno, jako dodatek; nie warto szukać w nich szczególnych znaczeń.
// Składniki
- Mąka pszenna
- Drożdże
- Kefir
- Mleko
- Masło
- Ser osetyjski
// Alergeny
// Rys historyczny
Uałibach zalicza się do dawnych osetyjskich placków: według jednej z wersji opisy takich wypieków pojawiają się nawet w eposie o Nartach. Nazwa, zdaniem badaczy, jest rodzimie osetyjska i oznacza „placek z serem”. Uałibach to jeden z trzech placków, które obowiązkowo ustawia się na świątecznym stole. Układa się je jeden na drugim, w stos. Liczba trzy w tradycji osetyjskiej uchodzi za pełną i doskonałą, a interpretacje jej znaczenia są różne: jedni widzą w niej Boga, Słońce i Ziemię, inni trzy światy, jeszcze inni wiążą ją ze Świętą Trójcą.
Na stole pogrzebowym stawia się dwa placki, a trzeci się usuwa — jako znak, że zmarły opuścił świat żywych. Pozostałe placki na stół mogą się zmieniać zależnie od pory roku i okazji, natomiast uałibach w tej trójce pozostaje niezmienny. Ser był podstawowym produktem osetyjskiego gospodarstwa i zawsze znajdował się w domu pod ręką, dlatego właśnie stał się główym nadzieniem placków — i to tłumaczy wysoką rangę rytualną placka z serem. Placki tradycyjnie piekły kobiety, przestrzegając nie tylko przepisu, ale i norm obrzędowych. Uałibach można jednak piec także w zwykłe dni, a nie tylko na święta.























